Γράφει ο Ανδρέας Λεοντίου

Στην Ελλάδα του 2026 έχουμε ένα παράξενο φαινόμενο. Υπουργοί μιλούν, βουλευτές φωνάζουν, κομματάρχες τρέχουν να προλάβουν τις εξελίξεις και κάπου ανάμεσά τους εμφανίζεται ένας άνθρωπος που δεν είναι ούτε υπουργός ούτε βουλευτής, αλλά το όνομά του εξακολουθεί να συζητιέται λες και διαθέτει ακόμη δικό του γραφείο στο Μέγαρο Μαξίμου. Κυρίες και κύριοι, ο Γρηγόρης Δημητριάδης! Ο ανιψιός του πρωθυπουργού που αποχώρησε από την κυβέρνηση μέσα στη θύελλα των υποκλοπών και τέσσερα χρόνια αργότερα επιστρέφει στις κομματικές οργανώσεις της Νέας Δημοκρατίας με χαμόγελα, χειραψίες και την αυτοπεποίθηση ανθρώπου που δεν θεωρεί ότι η πολιτική του διαδρομή έχει ολοκληρωθεί. Διότι στην Ελλάδα μπορεί να χάνεις την καρέκλα σου. Το αν χάνεις και την εξουσία σου είναι μια εντελώς διαφορετική ιστορία!

Από τη Βούλα μέχρι τη Φλώρινα και την Ορεστιάδα, ο άλλοτε ισχυρός άνθρωπος του Μαξίμου εμφανίζεται ως εθελοντής της παράταξης. Εθελοντής παρακαλώ! Άλλος μαζεύει σκουπίδια από τις παραλίες, άλλος βοηθά στο κοινωνικό παντοπωλείο και ο Γρηγόρης Δημητριάδης περιοδεύει, συνομιλεί με κομματικούς παράγοντες και αναλύει τις εκλογικές προοπτικές της Νέας Δημοκρατίας. Προφανώς ο εθελοντισμός έχει πολλές μορφές. Μερικές διαθέτουν και ιδιαίτερα ενδιαφέρον πολιτικό παρελθόν! Δικαίωμά του βεβαίως να ασχολείται με το κόμμα του. Το ενδιαφέρον είναι ότι η επιστροφή του στην κομματική δραστηριότητα επαναφέρει αναπόφευκτα και το ερώτημα για την περίοδο που βρισκόταν στο Μαξίμου.

Ας γυρίσουμε λοιπόν στον Αύγουστο του 2022. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη συγκλονίζεται από τις αποκαλύψεις για την παρακολούθηση του Νίκου Ανδρουλάκη από την ΕΥΠ και τις καταγγελίες για το κατασκοπευτικό λογισμικό Predator. Ο διοικητής της ΕΥΠ Παναγιώτης Κοντολέων παραιτείται και την ίδια ημέρα αποχωρεί από το Μαξίμου ο Γρηγόρης Δημητριάδης. Δύο παραιτήσεις μέσα σε λίγες ώρες και ένα πολιτικό σύστημα που ανακάλυψε ξαφνικά ότι οι παρακολουθήσεις δεν αποτελούν αποκλειστικό προνόμιο των κατασκοπευτικών ταινιών! Μόνο που η ιστορία δεν σταμάτησε στον Ανδρουλάκη. Στοιχεία ελέγχων της ΑΔΑΕ, όπως παρουσιάστηκαν στη Βουλή τον Ιανουάριο του 2023, ανέδειξαν επισυνδέσεις της ΕΥΠ σε πρόσωπα όπως ο τότε αρχηγός ΓΕΕΘΑ Κωνσταντίνος Φλώρος, ο αρχηγός ΓΕΣ Χαράλαμπος Λαλούσης και ο υπουργός Κωστής Χατζηδάκης. Ξεχωριστές δημοσιογραφικές αποκαλύψεις για το Predator αναφέρονταν και σε άλλα κυβερνητικά στελέχη. Μιλάμε για στρατιωτική ηγεσία, υπουργούς και ανθρώπους που χειρίζονταν υποθέσεις εθνικής ασφάλειας! Την ώρα που ο Έλληνας αναρωτιόταν αν θα καταφέρει να πληρώσει τον λογαριασμό του ρεύματος, η πολιτική επικαιρότητα περιστρεφόταν γύρω από το ποιος παρακολουθούσε ποιον και για ποιον λόγο.

Η ελληνική πολιτική ιστορία έχει βέβαια παλαιότερα κεφάλαια σε αυτό το ιδιαίτερο είδος επικοινωνίας. Θυμηθείτε την υπόθεση Μαυρίκη–Γρυλλάκη και τις καταγγελίες για υποκλοπές την περίοδο του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Από την εποχή του πατρός Κωνσταντίνου μέχρι την εποχή του υιού Κυριάκου, οι υποθέσεις τηλεφωνικών παρακολουθήσεων επανήλθαν με διαφορετικούς πρωταγωνιστές και τεχνολογίες. Τότε ψάχναμε καλώδια στα ΚΑΦΑΟ του ΟΤΕ, σήμερα μιλάμε για λογισμικά που μπορούν να μετατρέψουν ένα κινητό τηλέφωνο σε εργαλείο κατασκοπείας. Πρόκειται για διαφορετικές υποθέσεις, χωρίς η ιστορική σύγκριση να αποδεικνύει κοινή προσωπική ευθύνη. Το ερώτημα όμως παραμένει εντυπωσιακά ανθεκτικό στον χρόνο. Ποιος παρακολουθεί ποιον, ποιος δίνει την έγκριση και ποιος τελικά αναλαμβάνει την ευθύνη;

Οι δημοσιογραφικές έρευνες που ακολούθησαν ανέδειξαν επιχειρηματικές διασυνδέσεις προσώπων που σχετίζονταν με την εμπορία του Predator, φέρνοντας το όνομα του Δημητριάδη στο επίκεντρο της αντιπαράθεσης. Ο ίδιος αρνήθηκε κάθε παράνομη εμπλοκή και προσέφυγε στη Δικαιοσύνη εναντίον δημοσιογράφων, με μία από τις αγωγές του να απορρίπτεται κατά πλειοψηφία το 2024. Η αναφορά ενός προσώπου σε δημοσιογραφική έρευνα δεν αποδεικνύει ενοχή, αλλά ούτε η πάροδος του χρόνου εξαφανίζει την ανάγκη δημόσιων εξηγήσεων. Τον Ιούλιο του 2026, σε συνέντευξή του στον Θανάση Λάλα, ο Δημητριάδης υποστήριξε ότι ανέλαβε την πολιτική ευθύνη για τις υποκλοπές και δεν πρόκειται να μιλήσει ξανά γι’ αυτές. Μάλιστα! Ένα από τα μεγαλύτερα πολιτικά σκάνδαλα των τελευταίων ετών και ο πρώην γενικός γραμματέας θεωρεί ότι όσα είχε να πει τα είπε. Κάπως σαν τον λογαριασμό στην ταβέρνα. Πληρώσαμε, σηκωθήκαμε, καληνύχτα σας! Μόνο που η δημόσια λογοδοσία δεν είναι προσωπικό ημερολόγιο για να κλείνεις το τετράδιο όποτε κουραστείς να γράφεις.

Στο μεταξύ, η ελληνική πολιτική ζωή φρόντισε να προσφέρει καινούργια επεισόδια. Ήρθε η αντιπαράθεση στο ΟΑΚΑ με τον Βαγγέλη Μαρινάκη, η αστυνομική δικογραφία και οι δημόσιες βαριές κατηγορίες που επανέφεραν τις υποκλοπές στο προσκήνιο. Από τη μια ο ισχυρός επιχειρηματίας και από την άλλη ο πρώην ισχυρός άνθρωπος του Μαξίμου. Στη μέση ο Έλληνας πολίτης που προσπαθεί να καταλάβει τι ακριβώς συμβαίνει πίσω από τις κουρτίνες. Τι ωραία που περνάμε σε αυτή τη χώρα! Άλλοι μαλώνουν για την ακρίβεια στο σούπερ μάρκετ και άλλοι για υποθέσεις που φτάνουν μέχρι τα υψηλότερα κλιμάκια της εξουσίας. Το επεισόδιο οδήγησε σε αστυνομική διερεύνηση και ακολούθησαν αντικρουόμενοι ισχυρισμοί και νομικές ενέργειες. Το ποιος είχε δίκιο δεν κρίνεται από τις τηλεοπτικές εντυπώσεις. Αλλά για σταθείτε λίγο. Πώς καταλήγει ένας πρώην γενικός γραμματέας του πρωθυπουργού να βρίσκεται σε τέτοιες συγκρούσεις με επιχειρηματίες αυτού του μεγέθους; Πρόκειται για προσωπικές διαφορές, παλαιές αντιπαλότητες ή κάτι άλλο που δεν γνωρίζουμε; Δεν έχουμε στοιχεία για να αποδώσουμε κρυφά κίνητρα. Έχουμε όμως κάθε λόγο να ζητούμε να φωτίζονται τα πραγματικά περιστατικά.

Στην ίδια ατμόσφαιρα δημόσιων αιχμών προστέθηκαν και οι αναφορές του Δημήτρη Γιαννακόπουλου στον μυστηριώδη «ψηλό», που έβαλαν το διαδίκτυο να παίζει τον ντετέκτιβ. Όπως έχω αναφέρει ξανά σε προηγούμενο άρθρο μου, το όνομα του Δημητριάδη κυκλοφόρησε σε διαδικτυακές εικασίες, χωρίς να έχει τεκμηριωθεί ότι εκείνον αφορούσε ο χαρακτηρισμός. Εδώ πλέον η ελληνική πολιτική θυμίζει αστυνομικό μυθιστόρημα στο οποίο όλοι γνωρίζουν κάποιον που γνωρίζει τον πρωταγωνιστή, αλλά κανείς δεν έχει διαβάσει την τελευταία σελίδα. Αν υπάρχουν στοιχεία, να παρουσιαστούν. Διαφορετικά θα καταλήξουμε να αναζητούμε τον «ψηλό», τον «κοντό» και τον «μεσαίο» σαν να παίζουμε παντομίμα σε παιδικό πάρτι. Το ενδιαφέρον είναι γιατί τέτοιες δημόσιες αντιπαραθέσεις καταλήγουν τόσο συχνά να διεξάγονται με αιχμές αντί με καθαρές εξηγήσεις.

Μέσα σε αυτό το σκηνικό ήρθε και μια παρουσία που προκάλεσε ερωτήματα. Σύμφωνα με δημοσιεύματα για τη δεξίωση της τουρκικής πρεσβείας στην Αθήνα στις 29 Οκτωβρίου 2026, ανάμεσα στους παρευρισκόμενους ήταν και ο Γρηγόρης Δημητριάδης. Στις ίδιες αναφορές μνημονεύονται η υφυπουργός Εξωτερικών Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου και ο πρώην υπουργός Δημήτρης Αβραμόπουλος. Βρε καλώς τον ξανά! Με ποια ακριβώς ιδιότητα φέρεται να παρευρέθηκε ο πρώην γενικός γραμματέας του πρωθυπουργού; Ως ιδιώτης, ως κομματικός παράγοντας ή ως προσωπικός προσκεκλημένος; Η παρουσία σε μια διπλωματική δεξίωση δεν αποτελεί από μόνη της κάτι επιλήψιμο, ούτε αποδεικνύει κάποια ιδιαίτερη αποστολή. Δεν έχει τεκμηριωθεί δημόσια ότι εκπροσωπούσε την κυβέρνηση. Μια απλή διευκρίνιση για την πρόσκληση και τον χαρακτήρα της παρουσίας του θα αρκούσε.

Η πρόσφατη εμφάνισή του στην Ορεστιάδα ήρθε να συμπληρώσει την εικόνα. Συναντήσεις με κομματικά στελέχη και συζητήσεις για την παράταξη, με τον ίδιο να δηλώνει ότι δεν σκοπεύει να είναι υποψήφιος και να επιμένει στον εθελοντικό χαρακτήρα της δραστηριότητάς του. Μισό λεπτό όμως! Δεν είναι υπουργός, δεν είναι βουλευτής, δεν θέλει να είναι υποψήφιος, αλλά περιοδεύει και παρεμβαίνει σαν έμπειρος πολιτικός παράγοντας. Μήπως τελικά βλέπουμε έναν άνθρωπο που προετοιμάζει κάτι περισσότερο από την επόμενη κομματική εκδήλωση; Θα μπορούσε άραγε κάποια στιγμή να εμφανιστεί ακόμη και ως διεκδικητής της ηγεσίας της Νέας Δημοκρατίας; Γιατί άλλο πράγμα να βοηθάς να στρωθεί το τραπέζι και άλλο να αναρωτιούνται οι καλεσμένοι αν κάποια μέρα θα καθίσεις στην κεφαλή του!

Κάπου εδώ βρίσκεται το πραγματικό πρόβλημα. Όχι μόνο του Δημητριάδη, αλλά μιας ολόκληρης πολιτικής νοοτροπίας που αντιμετωπίζει τις γνωριμίες σαν τίτλους σπουδών και την πρόσβαση στην εξουσία σαν προσωπικό παράσημο. Ο ένας καμαρώνει ότι γνωρίζει υπουργούς, ο άλλος διαφημίζει ότι έχει τηλέφωνο στο Μαξίμου και ο τρίτος αφήνει να εννοηθεί ότι γνωρίζει πράγματα που δεν μπορούν να ειπωθούν δημοσίως. Ένα απέραντο πολιτικό χρηματιστήριο ψιθύρων όπου η αξία ανεβαίνει κάθε φορά που κάποιος διαδίδει ότι «αυτός ξέρει πολλά». Το ζήτημα δεν είναι οι γνωριμίες ενός πολιτικού προσώπου, αλλά η στιγμή που η φήμη της πρόσβασης σε αθέατους μηχανισμούς αρχίζει να αντιμετωπίζεται σαν πολιτικό προσόν. Από πότε η γνώση του παρασκηνίου έγινε πολιτικό πρόγραμμα; Η υπόθεση των υποκλοπών αφορούσε την προστασία των επικοινωνιών, τον έλεγχο των υπηρεσιών πληροφοριών και τη λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών. Δεν ήταν ένα ακόμη επεισόδιο για να ξεχαστεί μόλις αλλάξει η επικαιρότητα.

Ο Γρηγόρης Δημητριάδης έχει κάθε δικαίωμα να επιστρέψει στην πολιτική. Η προσωπική ευθύνη δεν αποδεικνύεται με υπονοούμενα, αλλά ούτε η πολιτική λογοδοσία εξαντλείται σε μια παραίτηση και μια συνέντευξη τέσσερα χρόνια αργότερα. Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι πόσους γνωρίζει ή σε ποιες δεξιώσεις πηγαίνει. Είναι ποιο πολιτικό σχέδιο έχει να παρουσιάσει και ποιες απαντήσεις θεωρεί ότι οφείλει για την περίοδο που βρισκόταν στο Μαξίμου.

Γιατί, αγαπητοί μου, ο «ψηλός» μπορεί να παραμένει μυστήριο. Το πραγματικό ύψος όμως ενός πολιτικού προσώπου δεν μετριέται ούτε από τις γνωριμίες του ούτε από το μήκος της σκιάς του. Μετριέται από όσα μπορεί να υπερασπιστεί δημόσια.

Τα υπόλοιπα είναι για τα κομματικά καφενεία. Εκεί όπου ο καφές τελειώνει, οι ψίθυροι συνεχίζονται και ο λογαριασμός, ως συνήθως, μένει στον Έλληνα πολίτη!

Σχόλιο ΕΘΝΙΚΟΥ ΒΗΜΑΤΟΣ

Το άρθρο αποτελεί προσωπική δημοσιογραφική ανάλυση και άποψη του Ανδρέα Λεοντίου. Οι πολιτικές εκτιμήσεις, τα ερωτήματα και οι σατιρικές αναφορές εκφράζουν αποκλειστικά τον αρθρογράφο και δεν συνιστούν επίσημη θέση της Συντακτικής Ομάδας του ΕΘΝΙΚΟΥ ΒΗΜΑΤΟΣ. Οι αναφορές σε μη επιβεβαιωμένες πληροφορίες ή διαδικτυακές εικασίες δεν αποτελούν ισχυρισμούς περί αποδεδειγμένων γεγονότων ή προσωπικής ενοχής.

Πηγές – Παραπομπές

  1. Reporters United – Η δικαστική απόφαση για την αγωγή Δημητριάδη και την υπόθεση των υποκλοπών (10/10/2024)
  2. Το Βήμα – Απορρίφθηκε η αγωγή Δημητριάδη για τις υποκλοπές (10/10/2024)
  3. Η Καθημερινή – Απορρίφθηκε κατά πλειοψηφία η αγωγή Δημητριάδη για τις παρακολουθήσεις (10/10/2024)
  4. HuffPost Greece – Συνέντευξη Γρηγόρη Δημητριάδη στον Θανάση Λάλα (10/07/2026)
  5. ΕΡΤ – Δικογραφία για το επεισόδιο Μαρινάκη–Δημητριάδη στο ΟΑΚΑ (26/05/2026)
  6. Η Καθημερινή – Μήνυση Μαρινάκη και απάντηση Δημητριάδη για το επεισόδιο στο ΟΑΚΑ (26/05/2026)
  7. TheOpinion – Συνεχίζει τις επαφές με τη «γαλάζια» βάση ο Δημητριάδης, επίσκεψη στην Ορεστιάδα (16/11/2026)

Από Nikolaos.L

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *