Γράφει ο Νικόλαος Λύκος

Έχουν περάσει περισσότεροι από δύο αιώνες από το Έπος της Επαναστάσεως του 1821 και η Ελλάδα εξακολουθεί να συζητά για την εθνική της ταυτότητα λες και πρόκειται για κάποιο αμελητέο ζήτημα που ανακαλύψαμε μόλις χθες. Στα σχολεία μιλάμε για τους αγωνιστές μας και την κλεφτουριά σε δυο τρεις αράδες, αλλά στις επετείους ακούμε ξαφνικά πανηγυρικούς πατριωτικούς λόγους με ολίγη γαρνιτούρα από επανάσταση του προλεταριάτου, ώστε να μη ξεφύγουμε από την πολιτική ορθότητα. Στα καθιερωμένα mainstream media θα περισσέψουν οι αναφορές στο ένδοξο και τρανό παρελθόν μας, ενώ ενδιάμεσα θα προβάλουν ως ριζοσπαστική άποψη ακόμη και την καλή διαβίωσή μας υπό την Οθωμανική κυριαρχία.

Πάντα βέβαια μόνο στις επετείους, όταν όλος αυτός ο συρφετός θυμάται να πουλήσει στείρο ψευτοπατριωτισμό. Βλέπεις, χρειάζεται πού και πού να θυμίζεις στους υπηκόους της κομματοκρατίας και λίγο τα πατριωτικά τους αντανακλαστικά. Υπάρχει όμως μια νεολαία που αναζητά κάτι περισσότερο από τη στείρα επετειακή συγκίνηση. Αναζητά πραγματικά τη σχέση της με το Ελληνικό Έθνος και την κοινωνία του σήμερα, με την ιστορική του συνέχεια και με τις ιδέες που διαμόρφωσαν την εθνική σκέψη και διανόηση. Από τον Ίωνα Δραγούμη, τον Περικλή Γιαννόπουλο, τον Ιωάννη Συκουτρή και τον Δημήτριο Βεζανή μέχρι τους νεότερους ιδεολόγους του Εθνικισμού, το ερώτημα παραμένει καίριο και ουσιαστικό.Τι σημαίνει να αισθάνεσαι μέλος ενός Έθνους που προϋπήρξε του κράτους σου και θα εξακολουθήσει να υπάρχει όταν οι σημερινοί κυβερνώντες θα αποτελούν μια ξεχασμένη, μαύρη και άραχνη υποσημείωση της Ιστορίας;

Αυτή η νεολαία, πάντως, δεν κατοικεί σε κάποιον φανταστικό κόσμο γεμάτο αρχαίους πολεμιστές με περικεφαλαίες και τυποποιημένα ιστορικά αποφθέγματα. Είναι τα παιδιά της σημερινής Ελλάδας. Ο υπάλληλος στην αποθήκη σου, ο ντελιβεράς που σου φέρνει τον καφέ, το γκαρσόνι που σε σερβίρει, ακόμη και ο δόκιμος των στρατιωτικών σχολών που προσπαθεί να υπηρετήσει έναν υψηλότερο σκοπό σε μια εποχή που όλα μοιάζουν μάταια. Ο ένας τελειώνει τη βάρδιά του σε μια αποθήκη, ο άλλος σπουδάζει και δουλεύει στην εστίαση τα απογεύματα, κάποιος υπηρετεί τη θητεία του και ένας ακόμη, πιο άτυχος, ετοιμάζει τις βαλίτσες του για το εξωτερικό.Έχουν παρέες, σχέσεις, θέλω, ερωτεύονται και κάνουν σχέδια προσπαθώντας να αποκτήσουν μια στοιχειώδη οικονομική ανεξαρτησία στην Ελλάδα της περίφημης ανάπτυξης επί χάρτου. Μπορεί το Σάββατο να συμμετέχουν σε μια δυναμική εθνικιστική εκδήλωση και τη Δευτέρα να βρίσκονται πάλι μπροστά στον εργοδότη τους, περιμένοντας παράλληλα να μάθουν αν θα πληρωθούν τελικά εκείνες τις ρημάδες τις υπερωρίες.

Το Ελληνικό κράτος ζητά από τους νέους του, θεωρητικά τουλάχιστον, να κάνουν οικογένειες για να αντιμετωπιστεί το δημογραφικό, αλλά η ίδια η σκληρή καθημερινότητά τους γεννά το απλό ερώτημα πώς θα κατορθώσουν να συντηρήσουν μια οικογένεια που τόσο θα ήθελαν. Οι πολιτικάντηδες μιλούν τάχα μου για ίσες ευκαιρίες, πάντα βέβαια με το αντίτιμο του κομματικού αφισοκολλητή και του στρατευμένου παράσιτου, ενώ ο νέος που θέλει απλά να νοικιάσει ένα δυάρι για να συζήσει με την κοπέλα του στα πρώτα τους βήματα ανακαλύπτει ότι η περίφημη ανάπτυξη που ευαγγελίζονται μάλλον πέρασε από τη γειτονιά του χωρίς ποτέ να σταματήσει για τον ίδιο.Εδώ η συζήτηση για τον Εθνικισμό αποκτά πραγματικό κοινωνικό περιεχόμενο και δεν χάνεται μέσα σε συνθηματολογίες και ρηχά νερά.Γιατί άλλο πράγμα είναι το Έθνος και άλλο το κράτος που υποτίθεται ότι πρέπει να το υπηρετεί. Η γενιά των «πρέπει» και των «έτσι είναι τα πράγματα» μάς κοιτά θυμωμένη και αηδιασμένη. Όποιος νομίζει ότι τα νέα παιδιά κοιμούνται και δεν αντιλαμβάνονται τον κοινωνικό τους περίγυρο, όποιος τα κατακρίνει με περισσή ευκολία, είναι ο ίδιος που μπήγει καθημερινά το μαχαίρι στην καρδιά της Εθνικής συνείδησης.Γιατί ένας υπέργηρος λαός που προσφέρει ένα τόσο ομιχλώδες και δυστοπικό μέλλον στους νέους του, αντί για ένα πραγματικό όραμα, είναι καταδικασμένος σε θάνατο.

Ο Ελληνισμός διατηρήθηκε επί αιώνες χωρίς καμία ανεξάρτητη κρατική υπόσταση, μέσα από τις κοινότητές του, τις παραδόσεις, τη γλώσσα, την πίστη και την ιστορική μνήμη. Οι κυβερνήσεις αλλάζουν, η Μεταπολίτευση συνεχίζει να παρασιτεί εις βάρος των πραγματικά αρίστων, οι κρατικοί μηχανισμοί αναδιοργανώνονται και οι πολιτικές επιλογές της ρεμούλας κρίνονται αυστηρά από τις συνέπειές τους στο κοινωνικό σύνολο και στους ανθρώπους της πατρίδος μας.Το Έθνος όμως δεν είναι περιουσία του εκάστοτε πρωθυπουργού ούτε παράρτημα πολιτικής και επαγγελματικής καριέρας κάποιου κομματικού γραφείου. Στη σκέψη του αείμνηστου Ίωνα Δραγούμη η εθνική ζωή υπερέβαινε τα στενά όρια της κρατικής διοικήσεως και υποστάσεως. Αυτή η διάκριση είναι καίρια και παραμένει κεντρική για την κατανόηση της εθνικιστικής ιδεολογίας, χωρίς να χρειάζεται κάθε σχετικό άρθρο να μετατρέπεται σε ολόκληρο σεμινάριο πολιτικής φιλοσοφίας.

Υπάρχει όμως και η οργανωμένη πλευρά αυτής της νεολαίας, η οποία σπάνια εξετάζεται πέρα από τα πρωτοσέλιδα κατακραυγής και τις αστυνομικές ειδήσεις. Μια νεολαία που προσπαθεί να αντιμετωπίσει, με τις δικές τις μικρές δυνάμεις, τη φθορά ενός σύγχρονου κόσμου που θεωρεί ότι της επιβλήθηκε χωρίς κανείς να τη ρωτήσει. Στην Αθήνα έχουν εμφανιστεί η Pro Patria και η Athens Autonomous, καθώς και η ΕΟΝ, με ιδεολογικές αναφορές στον Κορνήλιο Κοντρεάνου, ιδρυτή της ρουμανικής Λεγεώνας του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, υπό το πρίσμα της Ελληνικής Ορθόδοξης παράδοσης. Στη Θεσσαλονίκη έχουν δραστηριοποιηθεί ο Ιερός Λόχος και η Εθνικιστική Νεολαία Θεσσαλονίκης. Στον ευρύτερο χώρο συναντά κανείς ακόμη ονομασίες όπως η Ιαχή, οι Αυτόνομοι Ριζοσπάστες, εθνικιστικές αυτόνομες κινήσεις στην Κρήτη, στη Δράμα και στη Θράκη, καθώς και το Μέτωπο Νεολαίας της Χρυσής Αυγής με αδιάλειπτη πολυετή παρουσία και δράση που συνδέεται με την ιστορική παρουσία του εθνικιστικού κινήματος. Οι αναφορές αυτές αποτυπώνουν διαφορετικές οργανωτικές παρουσίες και ιστορικές διαδρομές, χωρίς να σημαίνει ότι όλες διατηρούν το μονοπώλειο στο νεανικό κοινό..Πρόκειται για ξεχωριστά και διαφορετικά σχήματα, με ιδιαίτερες επι μέρους ιδεολογικές διατυπώσεις, ανεξάρτητες οργανωτικές σχέσεις και πολλές φορές με κάποιες σχετικές διαφοροποιήσεις. Δεν είναι σωστό να παρουσιάζονται συλλήβδην ως μία ενιαία οργάνωση, όπως συχνά συμβαίνει στον δημόσιο λόγο, ούτε φυσικά να θεωρείται δεδομένο ότι κάθε νέος που αυτοπροσδιορίζεται ως Εθνικιστής συμμετέχει απαραίτητα σε κάποια από αυτές. Η πραγματική εικόνα της εθνικιστικής νεολαίας δεν μπορεί να περιορίζεται σε ταμπέλες ή στην απόδοση συλλογικής ευθύνης σε ανθρώπους απλά και μόνο λόγω των πολιτικών τους πεποιθήσεων. Η κριτική είναι πάντοτε θεμιτή όπως και ο πολιτικός αντίλογος με επιχειρήματα αδιαπραγμάτευτος αλλά οφείλει να αφορά συγκεκριμένα γεγονότα και πράξεις, όχι να υποκαθιστά την εξέτασή τους με εύκολες γενικεύσεις και αφορισμούς απο τους πολιτικούς και μιντιακούς ταγούς της πολιτικής ορθότητας.

Πέρα λοιπόν από τις επώνυμες οργανώσεις υπάρχουν και πολλοί ανένταχτοι νέοι. Παιδιά που διαβάζουν ιστορία, συμμετέχουν σε δημόσιες συζητήσεις, διαφωνούν μεταξύ τους και δεν επιθυμούν να ταυτιστούν με κάποιο συγκεκριμένο σχήμα. Άλλοι προσεγγίζουν την εθνική ιδέα μέσα από την παράδοση και τον πολιτισμό, άλλοι μέσα από την πολιτική θεωρία και άλλοι μέσα από την αντίθεσή τους στις επιλογές του σύγχρονου κράτους. Δεν σκέφτονται όλοι με τον ίδιο τρόπο και αυτή η ποικιλία δεν εξαφανίζεται επειδή ο κατεστημένος δημόσιος διάλογος προτιμά να χωρίζει τους ανθρώπους σε βολικές κατηγορίες. Πίσω από κάθε ιδεολογικό χαρακτηρισμό υπάρχει ένας άνθρωπος που πρέπει να ζήσει στον πραγματικό κόσμο, με τις χαρές, τις απογοητεύσεις και τις ευθύνες του.Γιατί το μέλλον του Ελληνικού Έθνους δεν θα κριθεί μόνο από εκείνους που σήμερα κρατούν τις τύχες του στα χέρια τους. Θα κριθεί και από εκείνους που αύριο θα κληθούν να παραλάβουν όσα οι προηγούμενοι δημιούργησαν ή κατέστρεψαν. Από τον νέο που γυρίζει κατάκοπος από τη δουλειά, που επιμένει να ονειρεύεται, που αναζητά τις ρίζες του και δεν δέχεται να μετριέται η αξία της ζωής του με έναν πενιχρό μισθό και μια ημερομηνία πληρωμής.

Αυτά τα παιδιά δεν είναι μια υποσημείωση της Ιστορίας μας. Κουβαλούν τις ίδιες ανθρώπινες αγωνίες που κουβάλησαν αμέτρητες γενιές πριν από αυτά, αλλά και κάτι που κανένας προκάτοχός τους δεν μπορούσε να τους χαρίσει. Τη δυνατότητα να δώσουν το δικό τους περιεχόμενο στην εποχή τους. Να δημιουργήσουν εκεί όπου άλλοι συμβιβάστηκαν με την παρακμή, να οικοδομήσουν εκεί όπου άλλοι άφησαν ερείπια και να αποδείξουν ότι η ιστορική συνέχεια ενός Έθνους δεν είναι μια αφηρημένη υπόσχεση αλλά υπόθεση ζωντανών ανθρώπων που αλληλεπιδρούν με την κοινότητα τους!Να σταθούν όρθιοι απέναντι σε έναν κόσμο που απαιτεί διαρκώς τον συμβιβασμό τους, προσπαθώντας να τους πείσει ότι τίποτε δεν μπορεί να αλλάξει.Το Ελληνικό Έθνος δεν διέσχισε χιλιετίες για να εξαντλήσει το μέλλον του στη μετριότητα και την παρακμή μιας εποχής. Η Ιστορία του δεν τελείωσε με τους προγόνους μας ούτε θα τελειώσει με τους σημερινούς κυβερνώντες που διοικούν το κράτος. Γνώρισε δοκιμασίες, πληγές και λεηλασίες, μα ποτέ δεν έλειψαν οι άνθρωποι που αντιστάθηκαν στο σκοτάδι και αρνήθηκαν να παραδώσουν αμαχητί όσα παρέλαβαν.

Έτσι γινόταν πάντα,έτσι θα συμβεί και τώρα. Την επόμενη σελίδα της Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους τη γράφουν αυτά τα παιδιά!

Σημείωση Συντακτικής Ομάδας ΕΘΝΙΚΟΥ ΒΗΜΑΤΟΣ

Το παρόν άρθρο εκφράζει τις προσωπικές απόψεις του αρθρογράφου και δημοσιεύεται στο πλαίσιο της πολυφωνίας, της ελεύθερης έκφρασης και του δημοκρατικού διαλόγου. Οι απόψεις αυτές δεν ταυτίζονται κατ’ ανάγκην με τις θέσεις της Συντακτικής Ομάδας του ΕΘΝΙΚΟΥ ΒΗΜΑΤΟΣ.

Από Nikolaos.L

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *