Γράφει ο Ανδρέας Λεοντίου

Στα σχοινιά βρίσκεται πολιτικά η Νέα Δημοκρατία, με τον Αντώνη Σαμαρά να μοιράζει απανωτά άπερκατ πριν ακόμη ανακοινώσει τη δημιουργία κόμματος! Η Metron Analysis τη φέρνει στο 24,1% στην πρόθεση ψήφου, ενώ ένα 15% δηλώνει αρκετά ή πολύ πιθανό να ψηφίσει ένα ενδεχόμενο κόμμα του πρώην πρωθυπουργού. Ο Σαμαράς δεν έχει ακόμη κόμμα και ο Μητσοτάκης έχει ήδη απέναντί του έναν πολιτικό αντίπαλο από το ίδιο του το σπίτι. Μια οικογενειακή διαφορά που μόνο οικογενειακή δεν είναι πλέον.

Στο Μαξίμου ο πονοκέφαλος πρέπει να έχει φτάσει σε επίπεδα που ούτε ολόκληρο φαρμακείο δεν αντιμετωπίζει. Τα κομματικά φερέφωνα, βέβαια, συνεχίζουν απτόητα. Ο Κυριάκος είναι πανίσχυρος, η κυβέρνηση αντέχει, η Νέα Δημοκρατία προηγείται. Σε λίγο θα μας πουν ότι το 69% που αξιολογεί αρνητικά την κυβέρνηση είναι απλώς ένα μικρό πρόβλημα στην επικοινωνία με τον λαό! Τόση αισιοδοξία μαζεμένη ούτε σε συνέδριο πωλητών ασφαλειών. Μόνο που οι πολίτες δεν πληρώνονται για να χειροκροτούν και στο τέλος του μήνα δεν τους στέλνει το Μαξίμου τα χρήματα που λείπουν από το πορτοφόλι.

Ο Μητσοτάκης έχει καταφέρει κάτι πραγματικά αξιοθαύμαστο. Να κυβερνά τόσα χρόνια και να συμπεριφέρεται ακόμη σαν να μην έχει καμία σχέση με όσα συμβαίνουν στη χώρα. Ακρίβεια; Διεθνές πρόβλημα. Σκάνδαλα; Μεμονωμένες περιπτώσεις. Υποκλοπές; Μια δυσάρεστη ιστορία. Τέμπη; Να εμπιστευτούμε τη Δικαιοσύνη. ΟΠΕΚΕΠΕ; Θα γίνουν έλεγχοι. Αν συνεχίσουμε έτσι, σε λίγο θα ψάχνουμε ποιος κυβερνούσε την Ελλάδα από το 2019 και μετά. Κάποιος πάντως πρέπει να ήταν στο Μαξίμου. Εκτός αν το κτίριο λειτουργούσε μόνο του και ο Κυριάκος περνούσε περιστασιακά για καφέ.

Πίσω από τα χαμόγελα, τις φωτογραφίες και τις κυβερνητικές φιέστες υπάρχει μια εξουσία που έχει συνηθίσει να μην της λέει κανείς όχι. Να θεωρεί την κριτική εχθρική ενέργεια και κάθε διαφωνία προσωπική προσβολή. Αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα του μητσοτακισμού. Όχι μόνο όσα έκανε, αλλά η πεποίθηση ότι δικαιούται να τα κάνει χωρίς να δίνει λογαριασμό. Όσους Δημητριάδηδες κι αν επιστρατεύσει κανείς στο παρασκήνιο, όσους πρόθυμους υπερασπιστές κι αν βγάλει στα τηλεοπτικά παράθυρα, δεν μπορεί να σταματήσει έναν πολιτικό λογαριασμό που κάποια στιγμή έρχεται.

Ο Σαμαράς το γνωρίζει καλύτερα από πολλούς. Ξέρει πώς λειτουργεί η Νέα Δημοκρατία, γνωρίζει τους ανθρώπους της, τις ισορροπίες και κυρίως τις αδυναμίες της. Δεν χρειάζεται να του εξηγήσει κανείς πού πονάει το Μαξίμου. Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτή τη φορά δεν παίζει για μια υπουργική καρέκλα ούτε για μια ακόμη κομματική θέση. Παίζει την υστεροφημία του. Στην ηλικία και με τη διαδρομή του θα μπορούσε να απολαμβάνει την ησυχία του, να δίνει καμιά συνέντευξη και να περιμένει τις προσκλήσεις για επετειακές εκδηλώσεις. Αντί γι’ αυτό, διαλέγει να μπει ξανά στη φωτιά. Θα δικαιωθεί; Θα αποτύχει; Κανείς δεν το γνωρίζει. Το βέβαιο είναι ότι δεν πρόκειται για μια κίνηση χωρίς προσωπικό πολιτικό κόστος.

Το ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι η αντίδραση του Μητσοτάκη. Ένας πολιτικός που έχει μάθει να παρουσιάζει τον εαυτό του ως αναντικατάστατο δύσκολα αποδέχεται ότι κάποτε μπορεί να τελειώσει η παράσταση. Ο πολιτικός ναρκισσισμός είναι επικίνδυνος όταν ο άνθρωπος που κρατά το τιμόνι πιστεύει ότι χωρίς αυτόν το καράβι θα βουλιάξει. Γιατί τότε δεν τον απασχολεί μόνο πώς θα κερδίσει την επόμενη μάχη. Τον απασχολεί να μη φανεί ποτέ ότι μπορεί να κυβερνήσει κάποιος άλλος. Ακόμη κι όταν το τίμημα της προσωπικής του επιμονής το πληρώνει ολόκληρη η παράταξη και ενδεχομένως η χώρα.

Η συγκυρία γίνεται ακόμη πιο σοβαρή όταν κοιτάξει κανείς προς το Αιγαίο. Η Άγκυρα παρακολουθεί μια Αθήνα που βυθίζεται όλο και περισσότερο στην εσωτερική πολιτική της αντιπαράθεση, ενώ οι τουρκικές διεκδικήσεις δεν έχουν πάει διακοπές. Οι συζητήσεις για τον ελληνοτουρκικό διάλογο, οι διπλωματικές επαφές και οι φόβοι για νέες υποχωρήσεις απαιτούν καθαρές απαντήσεις. Δεν υπάρχει χειρότερο σενάριο από έναν πρωθυπουργό που βλέπει την πολιτική του καρέκλα να τρίζει και αναζητά μια μεγάλη διπλωματική επιτυχία για να εμφανιστεί ξανά ως εθνικός σωτήρας. Οι λεγόμενες «Πρέσπες του Αιγαίου» παραμένουν φόβος και πολιτική προειδοποίηση, όχι αποδεδειγμένη συμφωνία. Ακριβώς γι’ αυτό χρειάζεται πλήρης διαφάνεια. Τα εθνικά θέματα δεν προσφέρονται για προσωπικά στοιχήματα πολιτικής επιβίωσης.

Μέσα στη Νέα Δημοκρατία, πάντως, αποκλείεται να μην έχουν αρχίσει οι γνωστές κουβέντες. Εκείνες που γίνονται χαμηλόφωνα, με κλειστές πόρτες και κινητά λίγο πιο μακριά από το τραπέζι. Ο ένας μετράει βουλευτές, ο άλλος περιμένει δημοσκοπήσεις, ο τρίτος δηλώνει απολύτως πιστός στον πρόεδρο και φροντίζει καλού κακού να κρατάει ανοιχτή γραμμή με τους πιθανούς διαδόχους. Στην πολιτική η αιώνια πίστη διαρκεί συνήθως μέχρι να εμφανιστεί ο επόμενος ισχυρός. Έπειτα αρχίζουν οι συγκινητικές δηλώσεις περί ανάγκης ανανέωσης.

Καραμανλής, Δένδιας, ενδεχομένως Βενιζέλος σε κάποιο ευρύτερο σχήμα. Πολλά τα ονόματα που ακούγονται στις συζητήσεις για την επόμενη ημέρα, ακόμη περισσότερα τα σενάρια. Το ζήτημα όμως δεν είναι ποιος θα κληρονομήσει το γραφείο του Μητσοτάκη. Το ζήτημα είναι ποιος θα τολμήσει να ανοίξει τα συρτάρια. Γιατί αν η επόμενη κυβέρνηση κρατήσει τους ίδιους μηχανισμούς, τις ίδιες εξαρτήσεις και την ίδια αλαζονεία, τότε δεν θα έχουμε πολιτική αλλαγή. Θα έχουμε απλώς αλλαγή φωτογραφίας στον τοίχο.

Ο Σαμαράς μπορεί να αποδειχθεί ο άνθρωπος που θα επιταχύνει το τέλος μιας ολόκληρης πολιτικής εποχής ή εκείνος που θα αποτύχει στην τελευταία μεγάλη του αναμέτρηση. Ο Μητσοτάκης μπορεί να αντέξει περισσότερο απ’ όσο υπολογίζουν οι αντίπαλοί του. Ένα πράγμα όμως αξίζει να το προσέξουμε. Οι πιο επικίνδυνες στιγμές μιας εξουσίας δεν είναι πάντα εκείνες που αισθάνεται πανίσχυρη, αλλά εκείνες που αρχίζει να καταλαβαίνει ότι μπορεί να τη χάσει.

Κάποια στιγμή θα μάθουμε ποιος κέρδισε αυτή τη σύγκρουση. Εκείνο που δεν πρέπει να χαθεί μέσα στις δημοσκοπήσεις και στις κομματικές ίντριγκες είναι το σημαντικότερο ερώτημα.

Αν φύγει ο Μητσοτάκης αλλά μείνει ο μητσοτακισμός, ποιος ακριβώς θα έχει νικήσει;

Πηγές – Παραπομπές

Από Nikolaos.L

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *