Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης
«Τ’ αγγειά γινήκαν θυμιατά και τα σκατά λιβάνι, οι γύφτοι γίναν δήμαρχοι κι οι κλέφτες καπετάνιοι».
«Νά ’χει Βουλή ωσάν κι αυτή με Τσουτσουνάτο βουλευτή, να γεμίζει κάθε μέρα από λόγια τον αέρα;»
Στίχοι που αποδίδονται στον Γεώργιο Σουρή.
Εκατόν σαράντα έξι χρόνια μετά, ο Σουρής μοιάζει να γράφει για τη σημερινή Ελλάδα. Η πολιτική επικαιρότητα φροντίζει να μας θυμίζει πόσο διαχρονική μπορεί να είναι η σάτιρά του.
Η Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη ανακοίνωσε στις 5 Νοεμβρίου με «περηφάνια» έντεκα νέες υποψηφιότητες για τις εκλογές του 2027. Και κάπου εδώ αρχίζει το πραγματικά ενδιαφέρον πολιτικό θέαμα!
Αυτοί είναι λοιπόν οι περίφημοι «Άριστοι»;
Ένας επειγοντολόγος που μέχρι πρότινος βρισκόταν στο πολιτικό στρατόπεδο του Στέφανου Κασσελάκη ως στέλεχος και τομεάρχης Υγείας του Κινήματος Δημοκρατίας, για να βρεθεί στη συνέχεια στο πλευρό του Άδωνι Γεωργιάδη ως σύμβουλός του και πλέον υποψήφιος της Νέας Δημοκρατίας.
Ένας αναλυτής γεωπολιτικού ρίσκου με παρουσία στα κοινωνικά δίκτυα που καλείται τώρα να διεκδικήσει την κοινοβουλευτική εκπροσώπηση. Και ένας γιος πρώην υπουργού που ακολουθεί τα πολιτικά βήματα του πατέρα του στην Καβάλα.
Τρία χαρακτηριστικά παραδείγματα μιας πολιτικής «ανανέωσης» που σηκώνει πολλή συζήτηση.
Τρίζουν τα κόκαλα του Παναγιώτη Κανελλόπουλου και του Ευάγγελου Τσάτσου!
Αλήθεια, εάν αυτοί είναι οι νέοι ορίζοντες της παράταξης, πού ακριβώς βρίσκεται πλέον η πολιτική παρακαταθήκη των ανθρώπων που διαμόρφωσαν την πνευματική και ιδεολογική φυσιογνωμία της ελληνικής συντηρητικής σκέψης;
Πότε ακριβώς η πολιτική διαδρομή, η ιδεολογική συνέπεια, η συγκρότηση και η προσφορά αντικαταστάθηκαν από τις μετακινήσεις μεταξύ κομμάτων, τις προσωπικές διασυνδέσεις και την αναγνωρισιμότητα;
Θα μου πεις, εδώ φτάσαμε στο σημείο να θεωρούνται πλέον τα τοτέμ του σύγχρονου συντηρητικού χώρου ο Βορίδης και ο Άδωνις. Αυτό σε πείραξε;
Μάλλον τελικά το σημαντικότερο προσόν για να εξασφαλίσει κανείς μια θέση στα κοινοβουλευτικά έδρανα δεν είναι ούτε η πολιτική συγκρότηση ούτε η ιδεολογική συνέπεια ούτε η ανεξάρτητη σκέψη.
Το βασικό προσόν, απ’ ό,τι φαίνεται εκ των πραγμάτων, είναι να αποτελείς έναν καλό «yes man»!
Να ξέρεις πότε θα χειροκροτήσεις, πότε θα συμφωνήσεις και πότε θα σιωπήσεις. Κυρίως όμως πότε θα ξεχάσεις όσα υποστήριζες μέχρι χθες. Να μην ενοχλείς την ηγεσία με δυσάρεστες αλήθειες και να μη συγχέεις την κοινοβουλευτική εκπροσώπηση με την προσωπική σου πολιτική συνείδηση.
Ας μη γελιόμαστε. Η Νέα Δημοκρατία έχει κάθε δικαίωμα να διευρύνει τα ψηφοδέλτιά της και να επιλέγει όποια πρόσωπα κρίνει κατάλληλα. Το ίδιο δικαίωμα όμως έχουμε κι εμείς να κρίνουμε τις επιλογές της και να αναρωτιόμαστε τι ακριβώς εκπροσωπεί πλέον αυτό το κόμμα.
Διότι η πολιτική ανανέωση δεν είναι αλλαγή φανέλας, ούτε οικογενειακή σκυταλοδρομία, ούτε διαγωνισμός διαδικτυακής δημοφιλίας.
Η συντηρητική παράταξη είχε κάποτε ιδέες, αρχές, πνευματικό βάθος, ιστορική συνείδηση και συγκεκριμένο ιδεολογικό προσανατολισμό. Είχε ανθρώπους που μπορούσαν να διαφωνούν, να επιχειρηματολογούν και να υπερασπίζονται τις θέσεις τους χωρίς να περιμένουν κάθε φορά να φυσήξει ο άνεμος από το Μέγαρο Μαξίμου.
Σήμερα η ιδεολογική της ταυτότητα μοιάζει να έχει γίνει ένα πολιτικό πολυκατάστημα όπου χωρούν όλοι, αρκεί να εξυπηρετούν τον εκάστοτε κομματικό σχεδιασμό.
Και το χειρότερο; Όσο περισσότερο απομακρύνεται από τις παραδοσιακές αρχές της τόσο περισσότερο επιχειρεί να πείσει ότι εκφράζει τη Δεξιά.
Στο τέλος της ημέρας η Δημοκρατία δεν χρειάζεται βουλευτές που γνωρίζουν πότε πρέπει να χειροκροτούν αλλά ανθρώπους που γνωρίζουν πότε πρέπει να υψώνουν ανάστημα. Γιατί ο βουλευτής δεν εκλέγεται για να υπηρετεί την καρέκλα του αρχηγού του αλλά για να εκπροσωπεί τους πολίτες που του εμπιστεύτηκαν την ψήφο τους.
Όταν λοιπόν η πολιτική αξιοσύνη μετριέται με τον βαθμό υπακοής, τότε το πρόβλημα δεν βρίσκεται απλώς στους υποψηφίους αλλά στο ίδιο το πολιτικό σύστημα που τους προωθεί και τους επιβραβεύει.