Γράφει ο Παύλος Τασούλης
Ο πορτοκαλής αυτοκράτορας «πάει» προς τον «τελικό γύρο» με την Περσία, χωρίς αντιαεροπορική άμυνα, χωρίς αποθέματα πετρελαίου, με την Ευρώπη να αντιμετωπίζει έλλειψη φυσικού αερίου και από πάνω να… αναδύεται μια «τεχνολογική κατάρρευση». Τι άλλο να ζητήσει κανείς; Ίσως την αποκάλυψη πως το Ιράν διαθέτει πυρηνικά!
Φαίνεται πως η «κατάρρευση του τεχνολογικού κλάδου» είναι τελικά γεγονός. Τα τριμηνιαία οικονομικά αποτελέσματα δημοσιεύονται και η εικόνα είναι κακή.
Την Παρασκευή η Intel σημείωσε πτώση περίπου 30%, με την τάση να παραμένει εξίσου αρνητική (σε επιμέρους, όχι αθροιστική βάση). Η Amazon υποχώρησε κατά 8%, αν και την επόμενη παρουσίασε ανοδική κίνηση. Η Google κατέγραψε πτώση περίπου 13%, επίπεδα στα οποία παρέμεινε.
Τη Δευτέρα και την Τρίτη, 2 και 3 Νοεμβρίου, αναμένονται τα αποτελέσματα για τις Apple, Palantir και AMD, μεταξύ άλλων. Μάλιστα, δεδομένης της ομοιότητάς της (ως προς τα προσφερόμενα προϊόντα) με την Intel, η αγορά δεν περίμενε καν τα στοιχεία της AMD, η μετοχή της οποίας σημείωνε την Παρασκευή πτώση 9,4%.
Βέβαια, να πούμε ότι συνολικά η δημοσίευση των οικονομικών αποτελεσμάτων εκτείνεται χρονικά μέχρι τα μέσα ή και τα τέλη Νοεμβρίου, γεγονός που καθιστά απίθανο να προλάβει έως τις 3 Νοεμβρίου να υποχωρήσει ο δείκτης NASDAQ στα επίπεδα που βρισκόταν πριν από την «πολεμική έξαρση» (war ramp)…
Τι… κρίμα που τόσοι πολλοί έχουν ήδη ψηφίσει (πρόωρα) για τις αμερικανικές εκλογές!…
Σε κάθε περίπτωση όμως είναι ευχάριστο να ακούς επιτέλους τα οικονομικά (και γενικότερα) μέσα ενημέρωσης να μιλούν για τη φούσκα της τεχνητής νοημοσύνης (AI) και της τεχνολογίας, η οποία όντως σκάει – επιτέλους – ακριβώς πριν και κατά τη διάρκεια της ημέρας των εκλογών.
Τι πιο ωραίο!
Μαζί με τις μετοχές του κλάδου της τεχνολογίας, καταρρέουν και άλλα «μη… βρώσιμα» περιουσιακά στοιχεία. Για παράδειγμα, ο χρυσός, ο οποίος κατέρρευσε την Παρασκευή, πέφτοντας κάτω από τα επίπεδα «αντίστασης», πολύ κάτω από τα 4.000 δολάρια.
Ξέρετε, όμως, τι ΔΕΝ καταρρέει;
Καλά το καταλάβατε! Το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο.
Διότι, όπως ίσως έχετε παρατηρήσει, τα συγκεκριμένα προϊόντα δεν αποτελούν, επί του παρόντος, αντικείμενο κερδοσκοπίας. Υφίσταται πράγματι πρόβλημα προσφοράς – ή κίνδυνοι που αφορούν την προσφορά – ανάλογα με το προϊόν.
Την Παρασκευή, το WTI (πετρέλαιο τύπου West Texas, το οποίο αποτελεί το σημείο αναφοράς για τις ΗΠΑ) σημείωσε άνοδο περίπου δύο δολαρίων ανά βαρέλι, φτάνοντας στο υψηλότερο επίπεδό του από τις 15 Σεπτεμβρίου 2026 (και, πριν από αυτό, από τον Μάιο του 2026, δηλαδή πριν από την «εκεχειρία» μεταξύ Τραμπ και Περσίας).
Είναι πλέον προφανές: Αν υπήρχαν ακόμη σημαντικά αποθέματα που θα μπορούσαν να διατεθούν με ασφάλεια από το Στρατηγικό Απόθεμα Πετρελαίου των ΗΠΑ (SPR), πιθανότατα θα τα είχαν ΗΔΗ απελευθερώσει – τουλάχιστον μία εβδομάδα (ιδανικά δύο ή περισσότερες) πριν από τις εκλογές – ώστε να επιτύχουν μια ουσιαστική μείωση των τιμών λιανικής ενόψει της εκλογικής αναμέτρησης.
Και δεν αναφέρομαι απλώς σε δελτία Τύπου περί διάθεσης αποθεμάτων, αλλά σε κινήσεις που θα αποτυπώνονταν τεκμηριωμένα στα εβδομαδιαία στοιχεία του SPR. Γιατί αυτό παρατηρούμε τις τελευταίες εβδομάδες! Βγάζουν δελτία Τύπου ότι θα διαθέσουν πετρέλαιο που τελικά… ΔΕΝ αποδεσμεύουν!!!
Δεν το κάνουν διότι – επαναλαμβάνω – κατά πάσα πιθανότητα ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ!
Δηλαδή, οι ΗΠΑ εισέρχονται σε αυτόν τον «τελικό γύρο» με την Περσία – όπως τον έχει… φανταστεί ο πορτοκαλής – έχοντας εξαντλήσει τα διαθέσιμα αποθέματα πετρελαίου της ομοσπονδιακής κυβέρνησης.
Επιπλέον, οι ΗΠΑ εισέρχονται στον «τελικό γύρο» με την Περσία χωρίς να τους περισσεύει κανένα απολύτως απόθεμα πυρομαχικών αεράμυνας για τους Άραβες δορυφόρους τους (Σαουδική Αραβία, Κουβέιτ κ.λπ.). Υποτίθεται ότι υπάρχουν ακόμη αρκετά για την κάλυψη του Ισραήλ και των εναπομεινασών αμερικανικών βάσεων στην περιοχή – π.χ. στην Ιορδανία και το Κουβέιτ – αλλά μέχρι εκεί φτάνουν…
Τέλος, οι ΗΠΑ οδεύουν προς τον πόλεμο με την Περσία ενώ τα αποθέματα φυσικού αερίου στην Ευρώπη βρίσκονται σε χαμηλότερα από τα συνηθισμένα επίπεδα· στην περίπτωση δε της Γερμανίας, τα επίπεδα είναι κρίσιμα χαμηλά, ειδικά εάν ο χειμώνας ΔΕΝ αποδειχθεί ήπιος.
Κάτι που ενδέχεται να οδηγήσει, έως τις αρχές της άνοιξης του 2027, σε πλήρη παράλυση της χώρας – ανάλογα, βέβαια, με τις εξελίξεις στη Νοτιοδυτική Ασία και τις καιρικές συνθήκες.
Και πάλι, τι ωραίες στιγμές ζούμε!!!
Όσον αφορά το πότε αναμένεται ο «τελικός γύρος»…
Κρίνοντας από τις προετοιμασίες, το πιθανότερο είναι πως ΔΕΝ θα είναι όλα έτοιμα αμέσως την επόμενη μέρα των εκλογών. Μάλλον πάμε για τα μέσα Νοεμβρίου ή και αργότερα.
Σχετικά τώρα με το τι θα αφορά όλο αυτό… ε, όλα τα «δημόσια διαθέσιμα στοιχεία» δείχνουν προς την κατεύθυνση της καταστροφής ιρανικών σταθμών παραγωγής ενέργειας – ή, τουλάχιστον, μεγάλων υποσταθμών (σε ανάλογο στυλ με αυτό που κάνουν οι Ρώσοι στην Ουκρανία). Τουλάχιστον αυτό φαίνεται να θέλει να αποπειραθεί ο Τραμπ, δείχνοντας να περιφρονεί τις ιρανικές προειδοποιήσεις για σοβαρά αντίποινα.
Το θέμα είναι πως, μόλις βγουν τα αποτελέσματα των εκλογών – με τον βαψομαλλιά και τους σαλτιμπάγκους του να έχουν καταστεί εντελώς «ραδιενεργά τοξικοί» και ανυπόληπτοι! – θα δούμε κι άλλους στρατηγούς και ναυάρχους να απολύονται (ή τουλάχιστον να παραιτούνται), προτού η «μηχανή των εγκλημάτων πολέμου» ξαναπάρει μπρος για τα καλά!
Από τον Μάρτιο ακόμα του 2026 είχα γράψει ότι δεν θα μου κάνει καμία εντύπωση αν ο Τραμπ συλληφθεί και παραδοθεί στη Χάγη – όπως ο Μιλόσεβιτς – με το πέρας της θητείας του το 2029, ή ακόμα και νωρίτερα.
Και ποιος θα ήθελε να έχει την ίδια τύχη με αυτόν;;;
Δεν θα ήταν πολύ πιο έξυπνο να το παίξει κανείς ήρωας τώρα, παραιτούμενος, ώστε στη συνέχεια να μπορεί ακόμα και να θέσει υποψηφιότητα για κάποιο πολιτικό αξίωμα το 2028;
Φίλες και φίλοι!
Αν δείτε ένα κύμα παραιτήσεων από στρατιωτικούς αμέσως μετά τις εκλογές, να ξέρετε ότι τα σχέδια εναντίον της Περσίας είναι… εξαιρετικά άγρια.
Υπάρχει όμως κι ένα άλλο ενδεχόμενο που θα σας ξαφνιάσει ακόμα περισσότερο!
Ο μόνος τρόπος για να αποτραπεί ο «τελικός γύρος» είναι να βγάλει ξαφνικά το Ιράν από το μανίκι του αρκετές πυρηνικές κεφαλές – περισσότερες από όσες μπορούν να εντοπίσουν, ή να επιχειρήσουν να εντοπίσουν, με αξιοπιστία οι ΗΠΑ. Κάτι που ΔΕΝ μπορεί να αποκλειστεί!
Τις τελευταίες ημέρες (εδώ και μία εβδομάδα περίπου), ένας ασυνήθιστος – για το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα – αριθμός Ιρανών αξιωματούχων έχει προβεί σε δημόσιες δηλώσεις σχετικά με την ανάγκη να εγκαταλειφθεί η στάση του Ιράν περί «πυρηνικού προγράμματος χωρίς πυρηνικά όπλα».
Φέρεται, μάλιστα, να δημοσιεύτηκε κάποια δημοσκόπηση (πιθανότατα πλαστή), η οποία υποστηρίζει ότι το 70% της κοινής γνώμης τάσσεται υπέρ αυτής της προοπτικής.
Το αξίωμα του «Επικεφαλής των Προσευχών της Παρασκευής» στην Τεχεράνη (Chief of Friday Prayers) είναι ένα ιδιαίτερα σημαντικό θρησκευτικό και πολιτικό αξίωμα στο Ιράν. Δεν πρόκειται απλώς για έναν ιερέα που τελεί μια θρησκευτική λειτουργία. Ο κάτοχός του αποτελεί σημαντικό εκπρόσωπο της ισλαμικής ηγεσίας της χώρας και προηγουμένως τη θέση κατείχε ο Αγιατολάχ που σκοτώθηκε από το Ισραήλ.
Την Παρασκευή, ο σχετικά νέος επικεφαλής των «Προσευχών της Παρασκευής» κάλεσε τον νυν Αγιατολάχ (τον γιο) να επανεκτιμήσει την πολιτική.
Σίγουρα όλα αυτά μοιάζουν κάπως σκηνοθετημένα. Και κάπως… καθυστερημένα, ΕΚΤΟΣ αν είναι ΟΝΤΩΣ σκηνοθετημένα!
Και ΑΝ, πράγματι, είναι σκηνοθετημένα…
Τότε, κατά πάσα πιθανότητα, οι εξελίξεις θα είναι ραγδαίες και «η βόμβα» (η οποία, εν προκειμένω, υπάρχει ήδη – και μάλιστα όχι μόνο μία) θα αποκαλυφθεί λίγο πριν οι λεγεώνες του πορτοκαλή αυτοκράτορα είναι πλήρως έτοιμες να χτυπήσουν.
Διότι ο χρόνος πιέζει…
Η άλλη εξήγηση (και, στην πραγματικότητα, μπορεί να ισχύουν ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ) είναι ότι εδώ πράγματι διαφαίνεται μια στροφή προς την εγκατάλειψη της πολιτικής περί μη απόκτησης πυρηνικών όπλων, ΑΛΛΑ στο πλαίσιο έμμεσων διαπραγματεύσεων (μέσω του Κατάρ), οι οποίες είναι πολύ εντατικές και βρίσκονται σε εξέλιξη.
Να πρόκειται δηλαδή για μια προσπάθεια ενίσχυσης της διαπραγματευτικής ισχύος του Ιράν (είτε πραγματικής, είτε όπως το αντιλαμβάνεται το ίδιο), ουσιαστικά την τελευταία στιγμή.
Από όσα προκύπτουν από τις συνομιλίες με τη μεσολάβηση του Κατάρ, η «νέα προσέγγιση» αφορά το ύφος και όχι την ουσία. Θα περιλαμβάνει πολύ συγκεκριμένα στάδια με στόχο την οικοδόμηση εμπιστοσύνης και την ανταλλαγή παραχωρήσεων, ενδεχομένως υπό την εποπτεία της Κίνας…
Ωστόσο, σε τελική ανάλυση, ουσιαστικά αναμένουν από το Ιράν να εγκαταλείψει το πυρηνικό του πρόγραμμα, καθώς και να μην παρενοχλεί τις θαλάσσιες οδούς, με αντάλλαγμα την αποφυγή αποκλεισμού, τη μείωση των κυρώσεων και ίσως κάποια ποσά της τάξης του μισού δισεκατομμυρίου δολαρίων εδώ κι εκεί (αλλά σίγουρα όχι το σύνολο των χρημάτων)…
… με τον στόχο των ΗΠΑ να είναι η επαναφορά της κατάστασης στην προπολεμική της φάση, σαν να μην είχε συμβεί απολύτως τίποτα!
Η μόνη «παραχώρηση» από πλευράς ΗΠΑ (και αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο) είναι ότι το Ιράν μπορεί να διατηρήσει τους πυραύλους του και τη δυνατότητα παραγωγής τους.
Καλή τύχη με αυτές τις προσδοκίες, κύριοι Αμερικάνοι!
Αποτελεί αδιαμφισβήτητο ΓΕΓΟΝΟΣ: Η Αυτοκρατορία ΔΕΝ πρόκειται ποτέ να συμφωνήσει απλώς να υποχωρήσει ή να παραχωρήσει το οτιδήποτε.
Βέβαια, η Αυτοκρατορία μπορεί στιγμιαία να δείξει πως ρίχνει τους τόνους και υπαναχωρεί και στη συνέχεια να εγκαταλείψει τις «δεσμεύσεις» της, αν δει να πλήττεται το κύρος της – λόγω πολιτικής πίεσης και αναταραχής στο εσωτερικό (όπως συνέβη με το Βιετνάμ), ή επειδή δεν υφίσταται πλέον κανένα χειροπιαστό πολιτικό όφελος ή όφελος ασφαλείας που να δικαιολογεί το τεράστιο κόστος (όπως συνέβη με το Αφγανιστάν, τουλάχιστον τη δεύτερη φορά)…
Όμως, στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν διαφαίνεται κάτι τέτοιο. Επίσης, το Ιράν χρειάζεται να αποκομίσει κάτι από όλη αυτή την υπόθεση.
Με βάση τα τωρινά δεδομένα, είναι προς το συμφέρον του Ιράν να συνεχίσει τις συνομιλίες, ίσως μέχρι την ανάληψη ελέγχου της Γερουσίας από τους Δημοκρατικούς, στις αρχές Ιανουαρίου του 2027…
Σχόλιο Συντακτικής Ομάδας – ΕΘΝΙΚΟ ΒΗΜΑ
Η ανάλυση του Παύλου Τασούλη αναδεικνύει μια πραγματικότητα που συχνά χάνεται πίσω από τις πολεμικές ιαχές της Ουάσιγκτον. Ένας πόλεμος δεν κρίνεται μόνο από το ποιος διαθέτει περισσότερους πυραύλους, αλλά και από το ποιος μπορεί να αντέξει τις συνέπειες όταν αυτοί αρχίσουν να πέφτουν.
Τα ενεργειακά δεδομένα προκαλούν προβληματισμό. Σύμφωνα με την αμερικανική Υπηρεσία Ενεργειακών Πληροφοριών (EIA), στις 23 Οκτωβρίου τα στρατηγικά αποθέματα πετρελαίου των ΗΠΑ είχαν περιοριστεί στα 282,6 εκατομμύρια βαρέλια, χωρίς ωστόσο να έχουν εξαντληθεί. Η Ευρώπη αντιμετωπίζει έναν ακόμη δύσκολο ενεργειακό χειμώνα, με τα γερμανικά αποθέματα φυσικού αερίου να βρίσκονται μόλις στο 61,17% στις 31 Οκτωβρίου.
Στο πυρηνικό ζήτημα απαιτείται ακόμη μεγαλύτερη προσοχή. Οι περιορισμοί στην επαλήθευση του ιρανικού προγράμματος από τον Διεθνή Οργανισμό Ατομικής Ενέργειας δημιουργούν σοβαρή αβεβαιότητα. Δεν αποδεικνύουν όμως ότι η Τεχεράνη διαθέτει ήδη επιχειρησιακές πυρηνικές κεφαλές. Η διαφορά είναι τεράστια και μπορεί να καθορίσει τις αποφάσεις των εμπλεκομένων.
Η στρατιωτική υπεροχή μπορεί να εξασφαλίσει ένα συντριπτικό πρώτο πλήγμα. Δεν εγγυάται ούτε την επόμενη ημέρα ούτε την τελική νίκη. Το Ιράκ και το Αφγανιστάν θα έπρεπε να έχουν διδάξει αρκετά σε όσους εξακολουθούν να πιστεύουν ότι η ισχύς των όπλων λύνει αυτομάτως και τα πολιτικά προβλήματα.
Για την Ελλάδα, το ζήτημα δεν είναι μακρινό. Μια γενικευμένη ενεργειακή κρίση θα μπορούσε να περάσει γρήγορα από τα Στενά του Ορμούζ στα καύσιμα, στις μεταφορές και τελικά στην τσέπη του Έλληνα πολίτη.
Γιατί τους πολέμους τους αποφασίζουν οι ισχυροί, αλλά τον λογαριασμό δεν τον πληρώνουν πάντοτε οι ίδιοι.
ΕΘΝΙΚΟ ΒΗΜΑ – Συντακτική Ομάδα
Πηγές τεκμηρίωσης
- U.S. Energy Information Administration (EIA) – Weekly Petroleum Status Report
https://www.eia.gov/petroleum/supply/weekly/ - Reuters, 1 Νοεμβρίου 2026 – Γερμανικά αποθέματα φυσικού αερίου και ενεργειακοί κίνδυνοι
https://www.reuters.com/business/energy/germany-must-do-more-boost-gas-reserves-storage-levels-hit-record-low-lobby-2026-11-01/ - Institute for Science and International Security, 9 Ιουνίου 2026 – Ανάλυση των εκθέσεων του IAEA για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα
https://isis-online.org/isis-reports/analysis-of-iaea-iran-verification-and-monitoring-and-npt-safeguards-reports-june-2026