Γράφει η Αφροδίτη Παπαδοπούλου
Ένα νέο ζευγάρι κάθεται στον καναπέ και χαζεύει αγγελίες για σπίτια. Δεν ψάχνουν καμιά βίλα με πισίνα ούτε διαμέρισμα με θέα την Ακρόπολη. Ένα δυάρι θέλουν να ξεκινήσουν τη ζωή τους, να χωρέσουν τα πράγματά τους και κάποια στιγμή, αν τους το επιτρέψει ο οικογενειακός προϋπολογισμός, να βάλουν και μια κούνια στο δεύτερο δωμάτιο. Μόνο που όσο κατεβαίνουν οι αγγελίες στην οθόνη τόσο ανεβαίνει η πίεσή τους. Εξακόσια πενήντα ευρώ το ένα, επτακόσια το άλλο και στο τρίτο καλύτερα να μη δουν την τιμή γιατί θα χρειαστούν υπογλώσσιο. Δύο άνθρωποι δουλεύουν, δύο μισθοί μπαίνουν στο σπίτι και παρ’ όλα αυτά κάθονται με το κομπιουτεράκι στο χέρι να υπολογίσουν αν θα τους περισσεύουν χρήματα για να τρώνε κιόλας.
Πάνω που αναρωτιούνται αν τελικά είναι υπερβολική απαίτηση να αποκτήσουν ένα δικό τους σπιτικό, έρχεται η κυβέρνηση να τους δώσει ελπίδα. Όχι σπίτι βέβαια, μην είμαστε και πλεονέκτες. Ελπίδα με το κιλό, σε ωραία συσκευασία και με υπουργική υπογραφή. Η τελευταία ανακοίνωση αφορά 2.400 κοινωνικές κατοικίες σε πρώην στρατόπεδα, με ενοίκια στο 50% έως 60% των τιμών της αγοράς. Ακούγεται υπέροχο, μόνο που τα σπίτια δεν υπάρχουν ακόμη και οι πρώτοι διαγωνισμοί αναμένονται το 2027. Μέχρι να γίνουν μελέτες, να βρεθούν ανάδοχοι και να ολοκληρωθούν οι κατασκευές, ο κόσμος θα συνεχίσει να πληρώνει κανονικά. Γιατί, όσο κι αν το προσπαθήσεις, ο ιδιοκτήτης δεν δέχεται υπουργικές εξαγγελίες αντί για ενοίκιο ούτε το σούπερ μάρκετ εξαργυρώνει δελτία Τύπου.
Κάπου εδώ είναι που αρχίζει να ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι. Για το μεταναστευτικό βλέπουμε να κινητοποιείται ένας ολόκληρος μηχανισμός. Από ΜΚΟ και εθελοντικές οργανώσεις μέχρι διεθνείς φορείς και κάθε λογής οργανισμούς, με ευρωπαϊκά κονδύλια, χρηματοδοτήσεις, συμβάσεις και προγράμματα που διαδέχονται το ένα το άλλο. Εκεί, λοιπόν, βρίσκονται τρόποι να οργανωθούν δομές, να εξασφαλιστούν χρήματα και να κινηθούν διαδικασίες. Για τον Έλληνα όμως που σηκώνεται χαράματα για τη δουλειά, πληρώνει φόρους και εισφορές και στο τέλος του μήνα δεν του φτάνουν ούτε για το νοίκι, τι περισσεύει; Υποσχέσεις και πάλι υποσχέσεις! Για το νέο ζευγάρι που θέλει να κάνει ένα παιδί, για τη μάνα που μεγαλώνει μόνη της την οικογένειά της, για τον τριαντάρη που ακόμη κοιμάται στο παιδικό του δωμάτιο επειδή δεν μπορεί να νοικιάσει ούτε μια γκαρσονιέρα, η απάντηση είναι πάντοτε η ίδια. Κάντε υπομονή, έρχεται πρόγραμμα, ετοιμάζεται σχέδιο, θα χτιστούν σπίτια. Μόνο που με τα «θα» δεν πληρώνεται το ενοίκιο και με τις υπουργικές εξαγγελίες δεν μεγαλώνουν παιδιά. Δεν ζητά κανείς να μείνει ένας άνθρωπος χωρίς στέγη για να βρει κάποιος άλλος. Ζητάμε όμως να εξηγήσει επιτέλους η κυβέρνηση γιατί, όταν πρόκειται για τη στέγαση των εργαζόμενων Ελληνικών οικογενειών, η λύση βρίσκεται διαρκώς κάπου στο μέλλον, ενώ οι λογαριασμοί τους φτάνουν πάντα στην ώρα τους.
Επειδή στην Ελλάδα όπου ακούγονται μεγάλα ποσά και δημόσια ακίνητα καλό είναι να έχουμε τα μάτια μας δεκατέσσερα, υπάρχει και το άλλο κομμάτι της ιστορίας που αξίζει να το κοιτάξουμε λίγο πιο προσεκτικά. Στο παράλληλο πρόγραμμα κοινωνικής αντιπαροχής, οι ιδιώτες κατασκευαστές προβλέπεται να αξιοποιούν το 70% των κατοικιών και το υπόλοιπο 30% να διατίθεται για κοινωνική μίσθωση. Δηλαδή μπαίνουν στο παιχνίδι δημόσια περιουσία, κατασκευαστικές εταιρείες, συμβάσεις και σημαντικά οικονομικά συμφέροντα. Ποιοι θα πάρουν τα έργα, ποιοι θα διαχειριστούν τα χρήματα και πόσο θα κοστίσει τελικά κάθε σπίτι; Γιατί μπορεί οι οικογένειες να περιμένουν ακόμη τα κλειδιά, αλλά οι διαδικασίες για τις εργολαβίες δεν είναι καθόλου ασήμαντη υπόθεση. Καλό θα ήταν λοιπόν να ξέρουμε από την αρχή πού πηγαίνει κάθε ευρώ και ποιος κερδίζει από την αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας, αντί να το ανακαλύπτουμε όταν θα έχει τελειώσει το πανηγύρι.
Στο μεταξύ, η ζωή συνεχίζεται κανονικά και δεν περιμένει να ολοκληρωθούν οι υπουργικές παρουσιάσεις. Η μάνα θα ψάξει ποιον λογαριασμό μπορεί να αφήσει για τον επόμενο μήνα, ο πατέρας θα δεχτεί άλλη μια υπερωρία και το νέο ζευγάρι θα αναβάλει για λίγο ακόμη το παιδί που ονειρεύεται. Κι ύστερα θα ακούσουμε πάλι τις γνωστές ανησυχίες για το δημογραφικό και το γιατί οι νέοι δεν κάνουν οικογένειες. Μα πού να τη στεγάσουν την οικογένεια, κύριοι; Στα σχέδια των υπουργείων ή στις μακέτες των εργολάβων;
Ας γίνουν λοιπόν οι 2.400 κατοικίες και ας γίνουν ακόμη περισσότερες, γιατί η ανάγκη είναι πραγματική και οι άνθρωποι που περιμένουν είναι πολλοί. Αλλά μέχρι να παραδοθούν σπίτια, να δημοσιοποιηθούν οι συμβάσεις και να δούμε ποιοι τελικά θα ωφεληθούν, ας κρατήσουν λίγο χαμηλότερα τους πανηγυρισμούς. Ο κόσμος δεν ζητάει άλλη μια ωραία ανακοίνωση για να τη βάλει στο ψυγείο δίπλα στους απλήρωτους λογαριασμούς.
Ζητάει ένα σπίτι που να μπορεί να πληρώσει, έναν μισθό που να του επιτρέπει να ζήσει και την ελευθερία να κάνει σχέδια χωρίς να φοβάται την πρώτη του μήνα. Γιατί από υποσχέσεις έχουμε χορτάσει. Από αξιοπρεπή ζωή όμως, ακόμη περιμένουμε.
Πηγές – Παραπομπές
- Υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, 12/11/2026 – Ανακοίνωση για 2.400 νέες κοινωνικές κατοικίες σε πρώην στρατόπεδα.
Επίσημη ανακοίνωση - Υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου – Χρηματοδοτούμενα προγράμματα και προσκλήσεις.
Προσκλήσεις χρηματοδότησης - ΤΑΜΕΥ – Προγράμματα χρηματοδότησης δομών στέγασης και υποστήριξης.
Χρηματοδοτούμενες δράσεις