Γράφει η Αφροδίτη Παπαδοπούλου
Δουλεύεις οκτώ ώρες, πολλές φορές δέκα και μόλις σχολάσεις τρέχεις στη δεύτερη δουλειά γιατί ο μισθός δεν φτάνει πλέον ούτε για τα βασικά. Η γυναίκα σου φυσικά δουλεύει κι εκείνη. Γυρίζει σπίτι με δύο μισογεμάτες σακούλες από το σούπερ μάρκετ που κόστισαν 50 ευρώ, όσο κάποτε ένα μικρό καρότσι. Πριν καλά καλά βγάλει τα παπούτσια της έχει ήδη βάλει πλυντήριο και μαγειρεύει για την επόμενη μέρα. Τα παιδιά ζητούν βοήθεια στα μαθήματα και περιμένουν κάποιον να τα πάει στις αθλητικές τους δραστηριότητες. Το ρεύμα όμως παραμένει απλήρωτο και στο κινητό αναβοσβήνει άλλη μία υπενθύμιση δόσης. Ευτυχώς πάντως που η κυβέρνηση μας διαβεβαιώνει ότι η οικονομία πηγαίνει περίφημα και έχουμε κάνει τεράστια βήματα προόδου. Να το πούμε και στο ψυγείο μήπως συγκινηθεί και γεμίσει μόνο του!
Κάποτε πήρατε ένα στεγαστικό για ένα διαμέρισμα ογδόντα τετραγωνικών. Όχι για εξοχικό με πισίνα αλλά για ένα σπίτι να μεγαλώσουν τα παιδιά σας. Ύστερα ήρθαν η ακρίβεια, τα επιτόκια και οι δόσεις που δεν έβγαιναν. Τώρα χτυπάει το τηλέφωνο και στην άλλη άκρη βρίσκεται κάποιος που απαιτεί χρήματα λες και τα έχεις κρυμμένα κάτω από το στρώμα. Σε ορισμένες περιπτώσεις η πίεση γίνεται ασφυκτική, οι κλήσεις επαναλαμβάνονται και ο οφειλέτης αντιμετωπίζεται περίπου σαν να διέπραξε έγκλημα αισχίστου είδους επειδή απλώς δεν του φτάνει ο μισθός. Αν μπορούσε να πληρώσει θα είχε πληρώσει! Είναι τόσο απλό και συνάμα τόσο κουραστικό να πρέπει συνεχώς να αντιπαρατίθεσαι με τον κάθε υπάλληλο που συμπεριφέρεται λες και είναι διορισμένος δερβέναγας του κράτους και των τραπεζών. Δεν περιμένει ο άνθρωπος το δέκατο τηλεφώνημα για να ανακαλύψει το πορτοφόλι του!
Στην Ελλάδα της Νέας Δημοκρατίας οι αριθμοί ευημερούν και οι άνθρωποι κάνουν πλέον οικονομία ακόμη και στο κρέας της Κυριακής. Μην το θεωρείτε μακρινό μύθο. Είναι μια πραγματικότητα που αντιμετωπίζουν πολλές οικογένειες. Ας είναι καλά ακόμη οι γονείς και τα πεθερικά στο χωριό, αν υπάρχουν φυσικά και αν μπορούν και οι ίδιοι να βοηθήσουν. Ο κάθε υπουργός μιλά για ανάπτυξη ενώ η μάνα στο σούπερ μάρκετ ξαναβάζει το τυρί στο ψυγείο γιατί σήμερα προηγείται το γάλα των παιδιών της. Κι αν περισσέψουν χρήματα από τη βενζίνη που πήγε στα ουράνια και τους λογαριασμούς, ίσως αγοράσει και κάτι για τον εαυτό της. Το περίφημο οικονομικό θαύμα της κυβέρνησης έχει ένα μικρό ελάττωμα. Δεν εμφανίζεται ποτέ στο ταμείο και στην τσέπη μας!
Τώρα μας παρουσιάζουν νέες ρυθμίσεις για τα κόκκινα δάνεια. Επιτόκιο 3% για συγκεκριμένους οφειλέτες, αυστηρότερα πρόστιμα στους περίφημους servicers και τις γνωστές υποσχέσεις για προστασία. Ναι, κι όμως αναγκαστήκαμε να μάθουμε από επιτόκια και servicers λες και έχουμε τελειώσει οικονομικό πανεπιστήμιο. Το πολυσυζητημένο άρθρο 23 αποσύρθηκε μετά τις αντιδράσεις, γεγονός που γεννά ένα απλό ερώτημα. Πρέπει πρώτα να ξεσηκωθούν οι δανειολήπτες και ο απλός κόσμος για να εξετάσει η κυβέρνηση τι πάει να ψηφίσει; Καλές οι εξαγγελίες αλλά ο οικογενειάρχης δεν θέλει άλλη μία πανηγυρική συνέντευξη. Έλεος πια! Θέλει απλώς μια δόση που να μπορεί να πληρώσει χωρίς να διαλέγει ανάμεσα στην τράπεζα και στο φαγητό των παιδιών του. Μια ρεαλιστική διέξοδο που θα του επιτρέψει να ζήσει αξιοπρεπώς. Αν η κάθε ρύθμιση δεν βγαίνει στον μισθό του, ας την κορνιζάρουν στο υπουργείο. Στο σπίτι του πάντως δεν χρησιμεύει σε τίποτα.
Κανείς δεν ζητά να χαριστούν όλα τα δάνεια ούτε να επιβραβεύονται όσοι πραγματικά έχουν τη δυνατότητα να πληρώσουν αλλά δεν το κάνουν. Υπάρχει δυστυχώς και αυτό το φαινόμενο. Όμως το να βάζεις στο ίδιο σακί τον συστηματικό κακοπληρωτή με τον πατέρα που κάνει δύο δουλειές είναι βολικό μόνο για όσους δεν χρειάστηκε ποτέ να μετρήσουν κέρματα για να πάρουν ψωμί ή να βάλουν λίγη βενζίνη. Η Νέα Δημοκρατία ζητά μονίμως συνέπεια και ευθύνη από τον πολίτη ενώ εκείνος βλέπει το εισόδημά του να εξανεμίζεται σε βασικές ανάγκες, όχι πολυτέλειες, πριν καν τελειώσει ο μήνας. Τελικά ο μόνος που δεν δικαιούται να κάνει λάθος στην ελληνική οικονομία που μας παρουσιάζουν ως περίφημη είναι ο εργαζόμενος.
Και ύστερα αναρωτιούνται γιατί δεν γεννιούνται παιδιά! Μια γυναίκα σκέφτεται το δεύτερο παιδί και πριν προλάβει να χαμογελάσει με την ιδέα θυμάται το στεγαστικό, το σούπερ μάρκετ, τα παπούτσια και τα φροντιστήρια που χρειάζεται το πρώτο. Κι ακόμη πόσα άλλα! Οι ίδιοι που μιλούν με στόμφο για την Ελληνική οικογένεια ξεχνούν, τάχα μου, ότι τα παιδιά δεν μεγαλώνουν με ομιλίες και φωτογραφίες υπουργών στα κανάλια και στις δεξιώσεις τους. Μεγαλώνουν με ασφάλεια, χρόνο και γονείς που δεν καταρρέουν από την εξάντληση μιας καθημερινότητας που έχει μετατραπεί σε διαρκή μαραθώνιο.
Το βράδυ εκείνος θα επιστρέψει από τη δεύτερη δουλειά. Εκείνη θα έχει κοιμίσει τα παιδιά και θα τον περιμένει στην κουζίνα με τους λογαριασμούς απλωμένους πάλι στο τραπέζι. Αυτή είναι η πραγματικότητα για πολλές οικογένειες, όχι κάποιο παραμυθάκι από ταινία. Θα πουν και οι δυο τους πάλι «κάτι θα κάνουμε» και αύριο θα σηκωθούν να συνεχίσουν τον μεγάλο αγώνα τους. Όχι για υπερβολικές πολυτέλειες αλλά για εκείνα τα ρημάδια τα ογδόντα τετραγωνικά που ονειρεύτηκαν ως το σπίτι της οικογένειάς τους.
Δεν ζητούν να τους χαρίσουν τη ζωή. Όχι! Ζητούν επιτέλους να σταματήσουν να τους την παίρνουν με δόσεις, στη χώρα όπου έκαναν οικογένεια και όνειρα.
Κάποτε στην Ελλάδα μας αυτό το λέγαμε αξιοπρέπεια!