Κάπου στο Ζεφύρι, σήμερα, δύο ζωές σταμάτησαν. Μαζί τους σταμάτησαν όνειρα, σχέδια, μικρές καθημερινές συνήθειες. Ένα τηλέφωνο που δεν θα ξαναχτυπήσει με τη γνώριμη φωνή. Μια θέση στο οικογενειακό τραπέζι που θα μείνει άδεια. Μια πόρτα που κάποιοι θα κοιτάζουν για καιρό, περιμένοντας να ανοίξει.

Ο Γιώργος Ζυμπίδης ήταν μόλις 23 χρονών. Ο Ηλίας Βαλάτσος 44. Δύο πυροσβέστες που έφυγαν για την υπηρεσία τους, όπως είχαν κάνει τόσες φορές. Φόρεσαν τη στολή τους και πήγαν εκεί όπου τους καλούσε το καθήκον. Στο Ζεφύρι, η κατάρρευση τμήματος ενός κτιρίου έκοψε βίαια το νήμα της ζωής τους. Δεν πρόλαβαν να επιστρέψουν στους ανθρώπους που τους περίμεναν.

Είκοσι τριών χρονών… Μια ηλικία που ακόμη χτίζεις τα όνειρά σου, που κάνεις σχέδια για το αύριο και πιστεύεις πως έχεις όλη τη ζωή μπροστά σου. Σαράντα τεσσάρων… Μια ηλικία που έχεις ήδη διανύσει δρόμους, έχεις ανθρώπους που αγαπάς, ευθύνες, αναμνήσεις και τόσα ακόμη που θέλεις να ζήσεις. Δύο διαφορετικές διαδρομές που συναντήθηκαν στην ίδια τραγωδία.

Αυτοί είναι οι άνθρωποι που συχνά προσπερνάμε μέσα στην καθημερινότητά μας. Τους βλέπουμε να περνούν με τα πυροσβεστικά οχήματα, ακούμε τις σειρήνες τους και συνεχίζουμε τον δρόμο μας. Δεν γνωρίζουμε τα ονόματά τους. Δεν ξέρουμε ποιος τους περιμένει στο σπίτι. Μέχρι που έρχεται μια τέτοια μέρα και μαθαίνουμε τα ονόματά τους με τον πιο σκληρό τρόπο.

Η Πολιτεία οφείλει να τους γνωρίζει πριν γίνουν ονόματα σε ανακοινώσεις συλλυπητηρίων. Να ακούει τους ανθρώπους της πρώτης γραμμής όταν μιλούν για ελλείψεις προσωπικού, εξοπλισμού και μέσων προστασίας. Να βρίσκεται δίπλα τους στις δύσκολες βάρδιες και όχι μόνο στις τελετές αποχαιρετισμού. Γιατί πίσω από κάθε στολή υπάρχει μια ανθρώπινη ζωή που αξίζει να προστατεύεται. Δεν γίνεται να ζητάς από κάποιον να διακινδυνεύει τα πάντα για τους συνανθρώπους του και να αφήνεις τις ανάγκες του να περιμένουν.

Λένε πως η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της. Μα δεν είναι η Ελλάδα που τα τρώει. Είναι ένα κράτος που πολύ συχνά θυμάται την αξία τους όταν πια είναι αργά. Ένα κράτος που ζητά θυσίες, που μιλά για καθήκον και προσφορά, αλλά δυσκολεύεται να ανταποδώσει στους ανθρώπους της πρώτης γραμμής ακόμη και όσα δικαιούνται. Η μάνα Ελλάδα αγκαλιάζει τα παιδιά της. Η Πολιτεία οφείλει να φροντίζει να επιστρέφουν ζωντανά πίσω στις οικογένειές τους.

Σήμερα δύο οικογένειες βυθίστηκαν στο πένθος. Οι συνάδελφοί τους έχασαν δύο δικούς τους ανθρώπους. Η Ελλάδα δύο παιδιά της που επέλεξαν να υπηρετούν τον συνάνθρωπο.

Δεν υπάρχουν λόγια που να απαλύνουν τέτοιο πόνο. Υπάρχει μόνο ο σεβασμός, η σιωπή μπροστά στην απώλεια και η υποχρέωση να μη χαθούν οι άνθρωποι αυτοί μέσα στη λήθη της επόμενης ημέρας.

Γιώργο, Ηλία, καλό σας ταξίδι. Μακάρι οι άνθρωποί σας να βρίσκουν πάντοτε γύρω τους την αγάπη και τη συμπαράσταση που θα χρειαστούν. Μακάρι η θυσία σας να γίνει αφορμή να προστατευτούν καλύτερα όσοι συνεχίζουν να φορούν την ίδια στολή.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΖΥΜΠΙΔΗΣ – ΠΑΡΩΝ!

ΗΛΙΑΣ ΒΑΛΑΤΣΟΣ – ΠΑΡΩΝ!

ΑΘΑΝΑΤΟΙ!

ΕΘΝΙΚΟ ΒΗΜΑ / Συντακτική Ομάδα

Από Nikolaos.L

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *